clubgerrit.nl
1e hulp bij fietsreizen
2015 Cuba 4: Santiago

Dag 10 vervolgd, 1e bezoek aan Santiago

 



Casa Maria Carmen in 'Trinidad' ofwel General Portuondo. Een gezellige huiselijke casa met dakterras en tuin vlakbij het centrum.

Bij ons voor de deur zaten een jongen en een meisje die net uit school waren. Even later werd de groep groter en ontstond er een fel debat. Deze twee schrokken ervan.


 

als je het centrum nadert merk je dat Santiago (met 500.000 inw) meer een stad is dan de plaatsen die we tot nu toe hebben bezocht. De brommers toeteren zelfs als je niet opzij gaat. Hoewel veel kleiner dan Havana (2.000.000 inw) is er verder geen stad van dit formaat te vinden in het hele land.

Op het parque Cespedez staan vele historische gebouwen. Het is het hoogste punt in het historische centrum waar de belangrijkste wegen samenkomen.

Als je van Cespedez naar het oosten loopt over Heredia, de straat met de belangrijkste monumenten en uitgaansgelegenheden, kom je langs het Casa se la Trova. In de middag speelde dit gezelschap er met de grijze dame als diva. De emoties spatten van haar performance af.

Overal op straat muziek. Deze mannen speelden een soort akoestische rock en roll. De man met één been draagt een blauwe adidas met oranje zool, precies zoals ik er had 30 jaar geleden


Op het plaza Dolores staan bankjes en ook zijn er terrasjes waarvandaan deze foto is gemaakt. De kousen zijn weer prachtig. De dame links heeft bovendien spectaculaire plateauzolen. De dame rechts heeft de uitdrukking van de ervaren roddeltante, die in het midden heeft me in de gaten.

Dit trio speelde enthousiast en aanstekelijk voor de terrasjes. De serveerster danste mee. Op de achtergrond links een man die van de dronkenschap niet meer op zijn benen kon staan en de band voortdurend lastig viel. Het is opvallend met hoeveel geduld deze mensen worden bejegend. In Amsterdam waren ze al lang met geweld weg geschopt of had men de politie gebeld. Hier niiet en bleef men uiterst coulant en vriendelijk.


Passie en transpiratie bij de muzikanten.

De late zon kleurt het afro kapsel rood op het plaza Dolores. De middag loopt ten eind.

Na het eten gaan we terug naar het Plaza Dolores en treffen deze mooie groen metallic chevrolet in het lamplicht. We drinken iets op een terras maar de communicatie verloopt niet eenvoudig. Als we al weer weg zijn blijkt Jurjen een fout type te hebben aangetrokken, wat hem inmiddels in diverse landen is gebeurd. In onze herinnering staat nog de ex-KGB-agent in Bulgarije.

In een Haïtiaans café met goede koffiel wordt een verhitte discussie gevoerd niet alleen aan deze tafel, ook aan de onze als blijkt dat Jurjens ex-boxer op een erg vanzelfsprekende manier bier bestelt op onze rekening.

In Heredia zijn we hem kwijt en vervolgen onze weg door nachtelijk Santiago.

We maken een korte stop bij het muziekpodium Patio de Artex, dat later die avond een programma heeft. In de bar de perfecte bartender.


 Santiago is de meest zwarte stad van Cuba met een grote groep immigranten uit Jamaica en  vooral Haïti, al sinds de late 18e eeuw. 

 

In het straatbeeld ook nog openbare telefooncellen in gebruik, een verschijnsel dat in West-Europa geheel verdwenen is. In Cuba waar geen Wifi is en weinig internet is het digitale tijdperk nog maar net begonnen.

Het Casa de la Trova van Santiago heeft een grote naam maar is een soort grote huiskamer waar de betere traditionele lokale musici  bands - sol, son and salsa - spelen. Het podium is piepklein voor de 8 à 9-koppige bands die hier vaak spelen.

Er wordt met passie gespeeld. De versterking is redelijk van kwaliteit voor Cubaanse begrippen.


Het komt vanwege het ruimtegebrek goed uit maar toch is het vreemd dat je veel elektrische contrabassen ziet bij deze traditiionele muziek.

 

De Casa de la Trova is een plek die vooral voor toeristen is bedoeld. Je betaalt er met CUC's en de prijzen zijn niet zodanig dat je er gewone lokale bezoekers zult treffen. Wel zijn er altijd danskoppels te zien, jonge mensen die bij elk uptempo nummer de dansvloer opgaan. Als er een groep westerse mannen binnen is zie je dat het mannelijke deel van de koppels zich snel terugtrekt. Je kunt goed dansen met deze meisjes maar na het dansen blijkt er toch steevast een andere component aan de intenties van de meisjes te kleven. Er volgt snel een schets van de mogelijkheden om ook buiten de concertzaal allerlei leuke dingen te gaan doen. In toeristische plekken als dit zie je altijd een aantal zogeheten Jiteneras (letterlijk: Amazone's) op zoek naar nieuwe 'novios' (verloofden). Zonder dat hier nu echt sprake is van prostitutie in de letterlijke zin van het woord - er wordt niet per wip afgerekend - bevatten de contacten tussen de jonge sexy meiden die in dit soort plaatsen dansen en de middelbare mannen waar ze op wachten altijd een sterk economische component. Maar er is niemand die het je kwalijk neemt als je een paar nummers met deze meiden danst en er verder niets gebeurt.


Dag 11 Een hele dag Santiago, een reis door de tijd

Santiago heeft een groot historisch centrum maar ook de buitenwijken zijn fascinerend. In de nieuwe stad zie je villa's uit het begin van de vorige eeuw en in de straten daarnaar toe gebouwen uit de jaren 50. een bioscoop en een restaurant met neon lichten, een perfecte omgeving voor de classic cars.

Een blik vanaf het dak van onze casa in 'Trinidad' naar de oude stad. Linksboven de torens van de kathedraal op het Parque Cespedez.

We willen in de ochtend naar Tivoli maar gaan eerst op cadeautjesjacht in de winkelstraten in het centrum. We vinden een winkeltje in Heredia met een schat aan posters, oude tijdschriften en communistische parafernalia. De wanden zijn volgeplakt met foto's.



De Provinciale Bibliotheek is gehuisvest in een groot gebouw aan Aquilera. Er hangen enorme kleurrijke foto's van dieren aan de wanden. Er staan standbeelden en het lijkt alsof dit gebouw meerdere functies heeft.

Platen van de spectaculaire caribische onderwaterwereld en ook de Cubaanse Todi, een klein kleurrijk vogeltje en hier heel groot. Een van de 30 endemische soorten op het eiland.

 

Het ledenbestrand en de boeken zijn nog niet in de computer ingevoerd. Hier heerst nog het handwerk en de kaartenbak. De dame rechts beschrijft de dame links het wonderlijke apparaat dat ze in handen wist te krijgen: de mobiele telefoon.

Op het Parque Cespedez staat het ouste huis van Cuba, het casa de Diego Velazguez, de conquistador, die het in 1522 liet bouwen.

Op het zelfde plein ligt de enorme Kathedraal van veel recenterder datum. De eerste steen werd gelegd in 1810.


Als je voorbij de Kathesraal naar beneden richting de haven loopt kom je in een van de interassantste en meest schilderachtige wijken van Santiago: Tivoli

Zowel de mensen als de huizen zijn hier in de meest letterlijke zin van het woord kleurrijk.

De straatjes zijn steil en er zijn zelfs enorme trappen. Aan de overkant van de haven liggen de bergen van de Sierra Maestre

Je kunt er traditionele dranken drinken en traditioneel eten eten maar vooral kun je er naar traditionele muziek luisteren.

En die wordt ook al om 11 uur 's ochtends live ten gehore gebracht. Een erg goed akoestisch bandje.

Een traditioneel Cubaans instrument is de tres, een gitaar met drie (dubbele) snaren.

Zicht vanuit Tivoli op de haven.

terug in het centrum lopen we richting Trinidad en passeren enkele fraaie classics

Een lunch buiten is een goed moment om mensen te spotten en vast te leggen. Vrienden aan het tafeltje naast ons spreken met een dame (beneden) die als taak heeft om de boel in de gaten te houden namens de overheid, of partij. Een soort buurtregisseur zonder uniform. Ze houdt toezicht op de openings- en sluitingstijden van de winkels en horecagelegenheden. De overheid is niet zo zichtbaar maar nog altijd sterk aanwezig in het dagelijks leven van de mensen hier.

op een pleintje waar ook een markt is zit een viertal mannen met veel publiek de sport te beoefenen die in de Cariben altijd met veel passie wordt gespeeld: Domino. Zowel spelers als omstanders laten merken dat dit een serieuze zaak is.


Na de middag in plaats van westwaarts naar het oude centrum naar het oosten gelopen. Trinidad (general Portuondo) is een volkse straat met een kleurrijk straatleven.

Het leven speelt zich zoals overal vooral in de late middag op straat af. Drie van vier generaties vrouwen bij elkaar. De moeder is gok ik aan het werk.

Dit is de heilige grond van de revolutie. Hier bevonden zich de Moncada barakken van het leger van Battista toen op 26 juli 1953 Fidel Castro met 119 man een aanval pleegde. De aanval mislukte toen de colonne aanvallers opgemerkt werd door een legerpatrouille. Het effect van de verrassing was verloren en de aanval werd in de kiem gesmoord. 55 aanvallers, onder wie Abel Santamaría, werden gevat, gefolterd en vermoord door Batista’s troepen. Castro en een paar anderen ontsnapten naar de nabijgelegen bergen.

Dit is het monument dat hier in het parque Santamaria is opgericht ter herinnering aan het officieuze begin van de Revolutie. Het is een verzamelplaats voor de jeugd en ook grote groepen schoolkinderen komen hier bij uitstapjes bijeen om de heroïsche tijden van het begin van de revolutie te eren.

Vlakbij Moncada is La Arboleda, waar mensen lang in de rij staan voor een ijsje. Voor elke smaak is er een ander verkooppunt en een nieuwe rij. Mensen staan met emmers in de rij en laten zich flink opscheppen. 

Een drukke weg - De avenida Victoriano Garzon,  loopt van de parken bij Moncada naar de nieuwe stad. Hoe verder je komt hoe meer jaren vijftig architectuur. De tijdreis wordt hier steeds completer.

Deze bioscoop zou langs  route 66 niet misstaan. De avond begint langzaam te vallen.

Na de classic cars waarvan de gele hierboven een mooi exemplaar is blijkt dat het mogelijk is auto's nog langer in goede staat te houden.

Toen we de nieuwe stad wilden inlopen en nog het Parque de los Estudiantes moesten kruisen, zagen we opeens een groep schoolmeiden in uniform komen aanmarcheren. Gedrild door een aan de zijkant nog net zichtbare jongeman. Ze liepen af en aan en dat gedurende een flinke tijd. Sportles?


In de nieuwe stad veel villa's uit het begin van de vorige eeuw. Het is nu de wijk van de overheidsgebouwen geworden.

Terug op de Victorino Garzon begint de schemering samen met de oude auto's en de neon verlichting een steeds mooiere sfeer te creëren.

Pure magie, deze weg

het ene Hopper schilderij na het andere

 

als we uit het restaurant komen is het donker maar het Parque 20 de Mayo verlicht de oude helden van de revolutie.

op dit plein is ook het partijbureau van de provincie gevestigd en dit is een van de weinige plekken waar een afbeelding van Castro te zien is. Voor zo'n bepalende man in de politiek is hij in het straatbeeld uiterst afwezig.

Aan het Plaza de Marte is de kleine concertzaal Los Dos Abuelos (de twee opa's) gevestigd.

Binnen een goede band hoewel de uitversterking van de koe-bel zo oorverdovend is dat ik het niet kan laten er iets van te zeggen. Het scheelt aanmerkelijk in het geluid.

Na middernacht zijn de straten van het Casco Historico prachtig geel uitgelicht maar behoorlijk uitgestorven

 







Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld