clubgerrit.nl
1e hulp bij fietsreizen
2014 The Visayas d: dag 5-6-7 Bohol

Dag 5:Langs de zuidkust van Bohol.

een vroege aankomst in een heerlijk duik- en snorkelresort ver van alles op een paradijselijke plek.

De trip zelf was 76 km langs de kust - een beetje op en af, maar gemakkelijk en alles asfalt, dus een makkie. Teminste dat was het geweest als we niet een stuk hadden gekoerst met lokale wielrenners onder leiding van Ian, een inmiddels ingeburgerde nieuw zeelander die hier al het leven van een happpy pensionado op zijn 54 e leidt - ergens hebben we toch iets fout gedaan, zoals Gerard me zei. 
En natuurlijk speelde ook het weer weer mee. De zon brandde 80 % van de tijd heftig op onze zorgvuldig bedekte of ingesmeerde lichaamsdelen en de temperatuur haalt al in de ochtenduren de 30 graden. Gelukkig komt er niet heel veel meer bovenop.
Jurjen reed dapper in het treintje mee en ik stond ze te fotograferen in de veronderstelling dat ik ze toch wel weer zou inhalen maar met lokale wielrenners die tegen de wind - ook die blies er aardig op los - 36 in het uur rijden is dat minder gemakkelijk dan gewoonlijk. Ik reed 5 km op 100 meter zonder dichterbij te komen en besloot bij het volgende mooie plekje dat het tijd was voor een foto.



We hebben afscheid genomen in een dorpje dat Dimiao heet en wat gedronken op het pleintje. Het was te vroeg om te eten en we gingen iets zoeken om te eten en te zwemmen 20 km verderop in de buurt van Jagna, een havenstadje. Dat was lastig want we kwamen langs plekken waar een winkeltje was of langs plekken waar je kon zwemmen of langs plekken waar je kon zwemmen, maar beide kon nergens. Na een noodlesoepje onderweg zijn we snel de laatste kilometers gaan rijden om op onze prachtige overnachtingsplek te komen.


Relaxen is het devies want morgen wacht een serieuze etappe.

Dag 6: dwars door Bohol

Do 6 maart vroeg op pad want een zware etappe van ruim 100 km voor de boeg met het zwaarste stuk tussen kilometer 12 en 40. Dan is het zaak om dat te doen voor de zon hoog aan de hemel staat.

Het was een wondermooie etappe met een serieuze bergrug tussen Jagna en Sierra Bullones. Al snel kwamen mooie vergezichten te voorschijn van de kust die we zojuist hadden achtergelaten. De weg kronkelde zich door het uitbundige groen en hier en daar door een dorpje die er hier overal verzorgd uitzien. Langs de weg liggen, soms dwars over de weg, stukken zeil met bruine rijstkorrels te drogen. De eerste kilometers klimmen rustig en na een soort plateau gaat het na 10 kilometer hard omhoog soms boven de twaalf procent. 
Dalen en klimmen langs rijstterrassen richting Sierra Bullones een levendig dorp met schoolkinderen in uniform die hun pauze vieren op het pleintje met een soort muziekkapelletje. Daar hebben wij ook cola en water gedronken en gewacht op de reparatieploeg. Frans werd getroffen door onze enige lekke band tot dusver.
17 km verder naar Carmen het centrale dorp in dit eiland en daar simpel maar best lekker gelunched in een tentje met grote pannen. gulaysoep en kip.

 

10 km voorbij carmen moeten we in het circus van de chocoladeheuvels betalen om binnen te mogen rijden en gaan we het laatste stuk flink omhoog. Er is ook een trap omhoog en we klimmem die op tussen voornamelijk filipijnse toeristen. Het uitzicht is mooi en vreemd met al die bollen die als reuzen ijscoupes tussen de bomen lijken te zijn neergelegd.

Het laatste stuk zou naar beneden moeten gaan maar gaat ook af en toe nog vervelend steil omhoog, ook door het bos met de hoge bomen voor Loboc. De mensen blijven je echter, zoals overal hier, vriendelijk groeten. Soms roept een stoere jongen " hey Joe" maar alle kinderen zwaaien enthousiast en de meisjes van laten we voor het gemak zeggen tussen de 18 ende 24 roepen een langgerekt " hiiii " vergezeld door een verleidelijke glimlach. Dat maakt club Gerrit zelden mee op een Ronde hoepje.

 

In Loboc schrikken we als we zien dat de kerk uit de 16 e eeuw volledig is ingestort door de aardbeving van oktober die hier op Bohol veel meer schade heeft veroorzaakt dan de Typhoon maar bij ons de pers nauwelijks heeft gehaald. Ook Stefanie Grace Paradise Inn, ons hotel aan de rivier, heeft het er moeilijk mee gehad maar functioneert inmiddels weer prima.
De eigenaar is een Philipino die het halve jaar in de States woont en zijn twee dochters heeft vereeuwigd in de naam van zijn mooie hotel.

 

s'Avonds spreken we over onze oude vriend of kennis Mark van den Boomen die is overleden. We maken ook het klassement op dat eigenlijk in de loop der jaren zo is opgebouwd en dat ook precies de volgorde was waarop we op de eerste zware klim naar boven kwamen.

Als eerste de voorzitter, die dat niet voor niets is, anders was hij wel achterzitter geworden.

Op nummer twee, op een minuut of 10 de oudste maar onverslijtbaar na een toch niet in alle opzichten verantwoord innamepatroon: Jurjen. Rijdt bergop altijd gestaag door in een tempo dat de meeste toch teveel is.

Ook altijd in de kopgroep aanwezig is nummer drie. Op weer 10 minuten het krachtmens met aan zijn bovenlijf zo'n 10 kg spieren meer mee torsend dan de voorzitter: Frans. Kan heel hard omhoog rijden maar moet snel terugschakelen.

Toen duurde het wachten wel lang. Het peleton nam zijn tijd.
Op 4 zetten we tsjoemp-tsjoemp Gerard. In de bergen niet de sterkste maar gespecialiseerd in het tegen de wind op kop rijden in polderlandschappen.

Op nummer 5 de lange, of de fietsenmaker: Leon.
Oud coureur en soms lijkt het of hij veel harder kan maar liever wat fotootjes maakt onderweg. De ideale man om achter te zitten bij wind tegen.

Om de laatste plaats strijden Rene en Jan, zoals Rene zelf al opperde.
Rene is een krachtmens die rijdt met een koffiemolentje, zodra het echt omhoog gaat direct terug naar de kleinste versnelling.
Jan is de zelfbenoemde vicevoorzitter die regelmatig aan de voorzitters stoelpoten zaagt en die sinds gisteravond alles in het werk aan het zetten is om via ingewikkelde berekeningen waarin compensatie wordt gegeven voor allerlei handicaps, zoals de kilocompensatie en de leeftijdcompensatie, zichzelf omhoog te werken in het klassement.

Dag 7: van Bohol naar het magische eiland, Siquijor

Vandaag bleek de ferry die we zouden nemen naar Siquijor niet te gaan. Gelukkig is er in de Filipijnen dan wel wat te regelen voor een hoop meer. Na een snelle extra 25 fietskilometers belandden we aan de kust van het aan Bohol vastgeklonken resort-eilandje Panglao. Het werd wat mistig toen de chauffeur van de auto waar we achteraan reden opeens midden op de weg alvast wilde afrekenen maar dat hebben we beleefd geweigerd. Aan een strandje lag zo,n typisch bootje met twee drijvers en zowaar pasten wij daarop met al onze fietsen en bagage erbij.



De zee lag er rustig bij dus dit leek ons een welkom avontuur en de boot was nog sneller ook en bracht ons tot vlakbij de cottages waar we moesten wezen. Het werd nog even lastig toen de eigenaar van het private strandje - een roodaangelopen britse pensionado met een snor - ons weer in de zee wilde terugdrijven. Hij had er echter niet de middelen toe dus we zijn uiteindelijk over zijn heilige land naar de weg te gaan.


En we zijn hier werkelijk in het paradijs beland. De kokkin is de beste van de filipijnen en de zee klotst precies tot onder het onderste hutje wat we hebben gehuurd.
















Reacties

hanny op 29-05-2015 21:28

Ook ik schrik bij het zien van de kerk in Lobok... 

Hebben jullie de 'nieuwe' brug bezocht in die stad ...?..  even een bochtje over de oude brug waarvan het rijdspoor ( voor autos ) is verstevigd met lengte planken, om op de nieuwe brug te gaan, dan te voét over het prachtig brééd wegdek ... omhoog... Om boven voor hekken te komen staan, bankjes en wat planten... langs de brug er tegen aan gebakken ook shopjes voor vanalles, gebakken banaan op een stokkie, de toeristen t-shirts, sleutelhangers, tassen en andere soeveniertjes....

Daar stà je dan, op Lobok's uitkijk post ! De weg ligt nl rècht tegenover een historisch spaans monument, een enorm gebouw... geklasseerd als historisch monument en mag dus NIET afgebroken worden... Gossie, dààr hadden  opdrachtgevers ( stadsbestuur ), architecten en wegenbouwers toch gewoon even geen erg in  !  dat ze nèt dààr tegenover uitkwamen .. .

Dus het oude brugje functioneert nog steeds ( als het ook niet is weggespoeld met de orkaan ) en is verstevigd met lengte planken voor de autowielen ... en even wàchten als er net een auto van de andere kant komt, want 2 teglijk gààt niet !  Volgens mij is het énige wat die lui vooruitziend door hadden : wat er aan hun strijkstok bleef hangen ...

Toulousense groetjes, hanny

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld