clubgerrit.nl
1e hulp bij fietsreizen
2014 The Visayas g - dag 12-13-14

Wo 12
Van onverharde wegen , kappers en karaoke


Het afscheid was lang en heftig tussen club Gerrit en de staff van de bigBamboo Beach resort. Het was een fijn verblijf met een personeel waar de vrolijkheid van afspatte. Het genoegen was wederzijds want wij zijn een club die veel leven brengt, veel spendeert, leuk is in de omgang en nergens over zeurt. Er zijn trouwens verdacht weinig mensen op sugar beach. Gevolg van de rampenjournalistiek die suggereerde dat er na de typhoon op de Filipijnen geen leven meer mogelijk was. In plaats van hulpacties en donaties uit het westen hebben ze waarschijnlijk meer aan het achterwege blijven van dit soort overdreven journalistiek zodat de mensen hier gewoon naar toe komen.
Voor het vertrek nog met de hele staff op de foto en alle fietsen en tassen en wijzelf en Sweden op een bootje door de mangroves naar de brug.


Voordat de weg zwaar werd reden we een stukje vlak lang een school waar meisjes aan het dansen waren.



De kok had over de Candoni-road gezegd dat het duwen zou worden, a rocky road. Van Jens zou ik dat inmiddels wel aannemen maar niet van deze man. Toch bleek al snel na de afslag dat een op google maps geel ingetekende weg geen garantie is voor een geplaveid wegdek. De weg was tot vlak voor Candoni erg slecht met grote en losse stenen en soms heel steil maar ik hoefde gelukkig nergens te duwen.



De eerste pauze vervroegd. In een dorpje verkochten ze mountain dew en dat was toen de hele club was gearriveerd snel uitverkocht. Je werkt allengs tijdens zo'n trip steeds meer suikerwater met koolzuur naar binnen met steeds minder schroom.
De drie meisjes in bordeaurode rokken wilden niet op de foto maar vroegen wel honderduit in behoorlijk Engels al giechelend met elkaar. Voor de rest was het een dorp zoals anderen ergens langs de weg met overal langs die weg honden op straat en kippen met kuikens. In sommige bochten geitjes, in andere koeien en sporadisch een varken. Houten huizen vaak mooi met gevlochten riet afgewerkt maar zelden gelakt.


In Candoni gelunchd in een eatery, waar de pannen buiten staan en je er achter binnen aan tafeltjes kan zitten. Het wordt zo warm als het is opgeschept, een magnetron ontbreekt.
Al eerder maar zeker ook nu in het tweede stuk die begint met een flinke klim manifesteert Leon zich steeds meer als een nieuw lid van de kopgroep. Na de klim heeft hij me snel achterhaald en we scheuren door het land waar de regen voor het eerst tijdens de trip na een aarzelend begin steeds meer een rol begint te spelen. We komen na een lange afdaling weer in de vlakte en stoppen bij de kruising om mango's te eten en koffie te drinken bij een ander eettentje wat later ook de plaatselijke karaoketent blijkt te zijn, een zeer populaire vorm van vermaak hier.

 

 


Het wachten duurt lang want er zijn pechproblemen in de achterhoede en ik heb alle tijd om me bij de barbier te laten scheren. Als ook Frans en later ook Rene een bezoek brengen zwicht ik voor de groepsdruk om me op het karaoke podium te wagen. 
Dat levert in ieder geval een paar leuke filmpjes op die rondgaan langs de tricycles, de barbier waar Rene's hoofd wordt geschoren met Elvisklanken op de achtergrond die aan het eind van het filmpje uit de keel van de voorzitter blijken te komen.

 


In een trein de laatste kilometers naar de kust en we arriveren pas rond half zes in Batung Peninsula Resort waar we de enige gasten op een enorm complex zijn. Wat op papier een vrij eenvoudige klus leek werd door het zware begin vooral toch een volwaardige etappe.

do 13
Club Gerrit danst om de vulkaan


In ons vreemde resort, verlaten buiten ons, op het eerste gezicht vergane glorie maar er wordt nog steeds gebouwd, serveren drie dames ons ontbijt en halen tegelijk de lege flesjes weg van ons balkon in Hotel California.


Het regende nog twee keer in de ochtend maar daar bleef het bij vandaag. Het weer werd gedurende de dag steeds beter.
De weg langs de kust was druk met vooral zoals gewoonlijk tricycles maar ook veel vrachtwagens volgeladen vaak met suikerriet. We konden er al na 8km af maar bleven in de vlakte waar het suikerriet het enige gewas was, de weg vaak cemento maar ook regelmatig stukken onverhard. Zo hobbelden we de eerste uren weg door suikerstadjes met cooperaties tot in la Castellana waar we weer een plaatselijke bakeshop beroofden van een groot deel van de koopwaar. Suikerbroodjes en suikerwater, hier zeer op zijn plaats.
Het oponthoud duurde lang want Jan had weer een lekke band.





Het tweede deel van de rit begon met een lnge weg pal naar het oosten richting de vulkaan. Langzaamaan voelde dat het plat valser werd. De club had niet veel zin om hard te rijden want al voor de bochten zag ik nauwelijks nog wat stipjes in de verre verte. De top van mount Canlaon was nog even in de wolken maar werd steeds zichtbaarder. Een machtige vulkaan, een eenzame ook, 2450 meter hoog en hoogst actief. Het decor veranderde voortdurend, van suikerriet naar terrassen en zelfs weelderig bos.


De betonplaten maakten uiteindelijk ook plaats voor een 'rocky road' en we lunchten in een plaatsje 10 km voor canlaon city na 22 km voornamelijk klimmen, op een plekje waar ze slechts rijst en kip serveerden en de softdrinks bij de buren moesten halen. Wel hebben ze dan koffie, de zakjes in rijen strips ge-etaleerd en heet water uit de thermoskan.
We bespraken nog even het Hey Joe roepen wat hier constant gebeurt als je langskomt. Niet onvriendelijk overigens. Ik roep doorgaans vrolijk terug 'hey Pipo'.


Voor het derde stuk hadden we besloten een alternatief te zoeken in de vorm van een 'gele weg' ( op de kaart) die er betrouwbaarder uitzag dan de vooraf gekozen weg die nu op de GPS stond. Het werd wel zoeken zonder GPS maar we vonden hem en de weg was heftig, ging regelmatig ze steil omhoog en was voor grote stukken moeilijk berijdbaar. Het landschap was erg afwisselend met natte rijstterrassen, open vergezichten over de vulkaan en zelfs over de zee en Cebu. Zo werd het met 106 km, moeilijke stukken en flink klimmen, een zware etappe maar ook hele mooie, misschien wel de mooiste zover.
Het laatste stuk voelde echt zwaar en steil al was het asfalt goed.



In La Vista bleek de betaling niet doorgekomen en had het bedienend personeel het buskruit niet uitgevonden. Maar een mooie plek en een prachtig complex. Alles is mooi en werkt, behalve de wifi die er niet is. Die combinatie blijft vreemd en ook het feit dat er zo weinig gasten zijn, behalve wij een groepje Chinezen. Met Bargonzas, de architect en eigenaar contact gehad en de zaak half opgelost. Het eten is dan weer teleurstellend maar de bar was leuk met een pooltafel waar we veel plezier van hadden.
Dit had een topplek kunnen zijn maar is het niet omdat er te veel dingen niet kloppen en dat past niet bij de pretentie die het uitstraalt.
Morgen op voor de laatste etappe. Hopen dat de bestelling van het ontbijt goed is binnengekomen bij onze stagiair en we op tijd bij de boot komen.


 

dag 14 De laatste etappe en wat voor een.

 

Al met al is dit met name door de waanzin berg op de tweede dag en de zware laatste drie dagen een van de zwaarste ClubGerrit Edities geworden. Zeker als je de lengte van ruim over de 1000 km bekijkt. Maar ook de steigingspercentages en de staat van het wegdek maakten het bijzonder zwaar.


 

De laatste etappe was illustratief. Na een linke afdaling van ons bergresort naar San Carlos konden we nog veder bijkomen op de stapelbedjes die er op het tweede dek van onze veerboot waren geplaatst. Langs de kust nog 20 km en de eerste gemakkelijke kilometers waren een feit en na een korte lunch maakten we ons op voor de Balamban - Cebu transnational highway.


 

Dat het zwaar zou worden die laatste 45 km had ik wel gedacht, maar zo zwaar. Na een korte aanloop ging de weg opeens zichtbaar omhoog met zo'n 12 tot 15 procent en dat bleef 3 km lang zo. Ik weet niet welke taferelen zich achter mij afspeelden maar met de moeite waarmee ik voorop omhoog kroop kon ik me het gevloek uit het peleton levendig voor de geest halen. Iedereen bekende achteraf ook even te hebben gedacht hoe het zou zijn om een pickup te stoppen en de fiets achterin te gooien.
Maar ja we zijn mannen en geen muizen, om een bekende vice voorzitter te parafraseren.
We kwamen uiteindelijk over een eerste col op 870 meter maar daarmee was het bepaald niet gedaan. In totaal gingen we na een korte scherpe afdaling telkens weer zo steil omhoog tot 10 km voor de laatste afdaling naar Cebu, in totaal werd er 22 keer een helling bedwongen met een totaal van 1661 hoogtemeters.


Toen ik Jens over onze tocht na aankomst om 16.30 vertelde zei hij dat we naar zijn weten de eerste waren die dit traject met bagage had afgelegd.
Toen ik gedouched had en geblogd was er echter nog steeds niemand achter me aan gekomen in het hotel. Om half 6 trof ik op de cruciale kruising op twee honderd meter van onze plek Jur die wachtte op nummer drie. Toen Frans en vervolgens Leon door waren ben ik blijven wachten op het peleton, zodat de mannen konden gaan douchen. Na een kwartier kwamen even over 18.00 uur de laatste mannen met zijn drieen tegelijk naar beneden en was iedereen net voor donker binnen.


Cebu in de avond was een vertrouwde belevenis. The A&A barbeque was een fantastiche plek waar zowat de hele kaart in sneltreinvaart op tafel werd gezet. De Filipijnse keuken is in tegenstelling tot wat we van te voren dachten heel goed en dit was een erg sterk voorbeeld ervan.
Na een korte wandeling kwamen we voor de tweede keer in de outpost, cafe met livemusic en een groot openluchtgedeelte. Een filipino band speelde oude rockhits.
We waren om half een terug in het hok en zaten buiten nog wat na te kletsen over de zeer geslaagde trip.































Reacties

hanny op 30-05-2015 00:10

ja heren, zo'n ferryboat is van alle gemakken voorzien...

omdat ik, /oma / lola / de eerste keer mee ging hadden ze aircondiotioned-cabines genomen, maar dat gaat ten nadele van het uitzicht ( dus ga je af en toe toch  buiten aan de railing staan ) èn op de open deks waait het  er best wel doorheen en heb ik geen oververhitting gemerkt ...wel meer (motor-)lawaai... of gebrel van enkele video-monitors...  Dus de keren erop maar gewoon dek zitjes of die ligbedden..

In die hovercrafts ferrys zijn geen bedden maar wel konfortabelere stoelen, zoals in een luxe bus of  1e klas trein. maar in zo'n ferry kan geen auto mee, en je bagage gaat apart in de opslag.

Toch een hele onderneming, zo alles op de fiets meezeulen èn dat alles voortbewegen hoé de weg ook is .. Maar ja voor zulke sportievelingen als jullie ....

 De Filippijnen, een mooi land ( mooie eilanden ! ) en mooie mensen,

Is het nu af ?  want ik zie al iets over Cuba staan ...

Enfin, ik heb de berichtgeving aangevinkt, dus ik zie het wel verder ...

Groetjes, hanny

toulouse - frankrijk

....

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld