clubgerrit.nl
1e hulp bij fietsreizen
2010 Togo-Benin B: Central en Kara

Van Atakpamé naar Boukoumbé net over de grens met Benin. Steeds dieper Afrika in met als hoogtepunten de Tamberma Vallei met zijn eeuwenoude levende historie en een voodoo begrafenis in Kara.

Dag 5: Naar het midden van Nergens

 

 

Atakpamé - Blitta 104 km

Wat bezielt een man van 51 om met de lokale jeugd om het hardst te gaan rijden met 10 kg bagage achterop terwijl de temperatuur is opgelopen tot 37 graden, kun je je afvragen. Toch was het niet de voorzitter die na het eten plots als een blok neerviel. En op de vragende blikken en het uitgesproken "hospital" volgde een vragende blik terug en dan begrijp je dat er niet echt iets aan de hand moet zijn hier in Blitta ver van alle westerse gemakken en vanzelfsprekendheden. Het was een spijsverteringsprobleem en misschien een zonnesteek dus het busje krijgt morgen twee man mee.



In de vroege nog draaglijke ochtendwarmte zijn oogstactiviteiten gaande.




De monotonie van het landschap wordt af en toe onderbroken als we een rivier oversteken

Ondanks roepende meesters rennen de kinderen allemaal de school uit naar de rand van de weg. We vormen als fietspeleton met onze vreemde outfit een onweerstaanbare attractie voor de lokale jeugd. Ik probeer het maar zo voor te stellen dat het moet zijn alsof er in de kinkerstraat opeens vijf Indianen in oorlogskleuren te paard verschijnen. De groep links doet toch maar wat de meester zegt maar de brutaalste club is al aan de weg verschenen.

In elk dorp vind je een soort bar met rieten dak en hoten staketsel. De lokale jeugd stroomt ook atijd toe waar wij neerstrijken enze willen allemaal op de foto. Ook de jongen met de verlegen glimlach en het litteken op zijn bovearm in zijn meer dan oversized Obama shirt.

Het dorpsvoetbalelftal gaat graag als groep op de foto. Veel open gezichten.

Een beetje achteraf zie ik een meisje staan. Achteraf zie je pas wat een schoonheid, rust en sereniteit ze uitstraalt op de foto. Hoe ze haar handen en voeten plaatst heeft iets koninklijks.

Zo maar in het bos aan een touw staat een stier van formaat. 

In het dorp Blitta ligt een van de weinige hotels op dit parkoers waarvan we gebruik kunnen maken. René in het busje is vooruit gegaan maar heeft een alternatief moeten regelen. Het blijkt namelijk dat het hotel niet meer bestaat; de uitbater is een paar maanden geleden overleden. In iets wat eigenlijk een café is kunnen we kamers krijgen. Ze koken spaghetti voor ons en een gevulde emmer fungeert als douche. Op de kamer ook een soort poster. Als je hem omdraait zie je de gebruiksaanwijzing in stripvorm van het omdoen van een condoom. 's nachts verdringt het halve peleton zich rond de primitieve toiletten waar je met een emmer uit de put naar toe moet. Het straatvoedsel begint zijn tol te eisen.

 

Dag 6: hersteltocht naar Sokodé


René gaat weer rijden en ik heb afgesproken bij hem te blijven. Dat betekent koffiemolentje rijden, hoge frequentie, lage snelheid. Mijn darmen hebben geheel tegen de gewoonte in toch last gekregen van het straatvoedsel of putwater en een hersteldag kan absoluut geen kwaad.

Hier in het midden van het land zie je nog steeds kerken maar er verschijnen ook steeds meer moskeeën, veelal dezelfde, geschonken door Koeweit of Saudie Arabië zoals hier ion het dorp Sotoboua.

Nog steeds komt overal de vriendelijkheid die dit land uitstraalt je via de kinderen tegemoet.

In de dorpen zien we naar het noorden toe steeds vaker, naast de vierkanten lemen huizen, kleine ronde hutten met rieten daken in een punt.

Je ziet ook veel vrouwen lopen met grote zakken houtskool zoals ze hier liggen opgestapeld.

De hoeveelheid kinderen in Togo is indrukwekkend. Mooie gezond ogende kinderen maar wel vaak gekleed in veel te grote kleren of gescheurd en tot op de draad versleten.

Sokodé is de tweede stad van het land met 100.000 inwoners en de hoofdstad van Centrale. Er is een grote moskee maar verder zie je voornamelijk geïmproviseerde gebouwen en stoffige wegen. Wel is het druk tegen de avond met vooral veel brommers op straat.

Hier een foto van hartje centrum Sokodé met in de verte de minaret en koepel van de grote Moskee.

Een mooie verzamelijng jerrycans. Handel is de belangrijkste bezigheid van de mensen als is het in winkels niet altijd duidelijk waarin er wordt gehandeld.

Dat is op markten meestal gemakkelijker, zeker bij de kleinere handelaren zoals dit meisje met haar uien

 

Dag 7: Over de bergen naar Kara

 

In de straat van ons hotel in een rustige buitenwijk van Sokodé is een groep jonge vrouwen bijeengekomenvoor ze op de brommer naar hun werk gaan. Wij vertrekken om 7 uur om de klim naar Aledjo in de koelere morgen te kunnen doen.

Als we Sokodé uitrijden zien we de berg in de verte al liggen

We drinken nog wat in een café in Aleheride waar we een gesprek hebben met een aantal moslim mannen met rooddoorlopen ogen van de drank.

De Klim is omngeveer 9 km lang en piekt even boven de 800 meter. Vrachtauto's moeten onderweg worden gepasseerd want die mogen maar 5 km per uur als ze bergopwaarts rijden. Onderweg steekt een baviaan de weg over. Bovenop splitst de weg zich en boort zich als eenrichtingsweg door een indrukwekkende rots heen.

 

Over de berg zijn langs de weg weer aardig wat vergeten groentes te koop. Wij nemen smakelijke groene sinaasappels en rijpe papaya's. De vrouwen zijn hier gesluierd. Een vrouw komt voorbij met een teil gevuld met bakstenen op het hoofd.

 

De man die ooit een mooie rode trui met rendieren voor kerstmis kreeg heeft hem toen het mooiste eraf was aan de missie geschonken. Nu wordt het gedragen door een meisje in Togo dat er twee keer in past.

tot voorbij Bafilo blijven we in de bergen rijden

Tot plotseling de vlakte zich tot aan de horizon uitstrekt.

Voor we Kara binnenrijden kruisen we de gelijknamige rivier met tussen de rotsen langs de oever groenteakkers van volkstuinformaat.

Voor de lunch bereiken we ons hotel, een mooi complex met prima restaurant in een groene tuin en redelijk centraal. Het is ook de plaats waar een van Club Gerrit's betere verhalen zich afspeelt. Rene, een van de markantste figuren van de groep, was te snel aan het eten, ook gedreven door de uitstekende kwaliteit van de maaltijd. Achter ons tafeltje in het inmiddels drukke restaurant hing een zeil om iets af te dekken.toen Rene zijn maag zich omkeerde dook hij onder het zeil om de inhoud niet geheel ten overstaan van al het publiek op de grond te deponeren. Desalniettemin ging de scene toch niet geheel aan de toeschouwers voorbij en Rene besefte dat. Hij veegde snel het ergste van zijn gezicht kwam onder het zeil vandaan en sprak met een weids armgebaar nogal luid: ""Le manger est formidable".

In de straat die van ons hotel naar het centrum leidde was markt al begon hij verder om de hoek pas officieel. Met witte hoofddoek een dame die niet op de foto wilde wat we in dit land nog niet eerder hadden meegemaakt.

 

Toen we na een siesta naar het zwembad wilde gaan verderop in een duurder hotel en onze tuin uitgingen hoorden we plotseling aanzwellende drums en voor we het doorhadden stonden we midden in een van de meest bizarre optochten die ik oooit heb gezien. Jong en oud danste in trance en zwaaide met bladeren of vreemde meegenomen attributen die aan de kleren waren bevestigd. Een man met een integraalhelm, een man met een baksteen op zijn hoofd, diverse mensen bedekt met wit poeder en allemaal zongen ze en dansten. Het bleek te gaan om een begrafenis en de geesten moesten worden afgeleid om de ziel van de overledene zo snel mogelijk naar de andere kant te kunnen laten ontsnappen, legde men mij uit.

 

 

Dag 8: Naar de grens en de middeleeuwen



We moesten lang wachten en zelfs terug naar Kandé voor we de Tamberma vallei in konden rijden. Toen was de hitte in deze onwerkelijke plaats eigenlijk ondraaglijk geworden en na iedere slok water voelde de keel onmiddelijk weer kurkdroog.

 

Hier uit Kara komt de grote leider van het land die Togo 38 jaar lang in een ijzeren dictatoriale greep hield vandaan, Etienne Eyadame. In 2005 overleed hij maar dit soort prestige objecten - de Universiteit van Kara - vind je hier en niet in Lomé.

Het eerste stuk was wat rommelig met kleine wegen maar prachtige bomen

 Alleen Leon vertrekt nog in de bus maar ook hij wil het laatste stuk van de etappe meerijden. Hier is het asfalt glad en de weg vlak. Alleen de wind is tegen en wil niet meewerken.

 

Ook hier veel voetgangers - vrouwen en kinderen - met grote lasten, zoals hier zakken houtskool, op het hoofd.

Halverwege Kandé komt er meer accidentatie in het land. Rechts een vrachtauto met pech, iets wat we regelmatig zien. De vrachtautios zijn oud en in de regel zwaar overbeladen. Als er iets breekt dan blijft de chauffeur bij de auto en de bijrijder gaat hulp halen of onderdelen. Dat kan dagen of zelfs weken duren.

in de verte de Atacora mountains op de grens met Benin.

Een lange pauze in Kandé waar de uitreisformaliteiten worden verricht. In de Tambermavallei is geen douane. We spreken met en luisteren naar wat muzikanten die wel geinteresseerd zijn  in wederzijdse optredens. Er is in Kandé een groot jaarlijks festival.

 De weg naar de Tamberma vallei. Opeens verscheen er een slagboom en mochten we niet verder. Onze uitreispapieren waren niet genoeg. We moesten ook entreebewijzen hebben voor de vallei zelf en die konden we daar niet krijgen maar we moesten ervoor terug naar Kandé. Na lang wachten konden we pas om twee uur 's middags op het heetst van de dag de vallei in. Boven de 40 graden wordt fietsen een vermoeiende zaak. Je mond schreeuwt voortdurend om water,  je benen worden pap en je hoofd wazig.

De mensen hier in de vallei bouwen hun huizen als kleine gefortificeerde kastelen van gedroogde modder en stro , tata's genoemd, sinds in de 16e en 17e eeuw mensen zich hier verschansten voor de wrede slavenhalers van de koning van Dahomey - het tegenwoordige Benin - die er een eeuwenlang schrikbewind op na hield.

Voor de tata zie je de voodoo beelden, kleine altaartjes waar offers worden gebracht van palmolie en kippenbloed.

Uit de zon blijven is het beste wat je kunt doen hier in de middaghitte maar onmogelijk voor de fietser die zijn eindbestemming moet bereiken.

Er loopt een brede rivier door de vallei

Hier en daar verspreid in de vallei staan tata's en wat bomen.

zo'n machtige Baobab verschaft aardig wat schaduw

Ook over de grens die we ongemerkt zijn gepasseerd is het beeld hetzelfde

We slapen uiteindelijk in een hotel tata, een nagebouwde weliswaar, maar een unieke ervaring, Iedereen zijn eigen torentje en er is zelfs een douche in de tata.








Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld